Νά μέ συγχωρέσετε, ἀγαπητοί μου, ἀλλά θά τό πῶ ξεκάθαρα: Ἔχουμε
μιά ἀνάπηρη, κοντόθωρη, ἰδιοτελή ἀγάπη. Μιλᾶμε γιά ἀγαπημένα μας πρόσωπα καί
δέν τ’ ἀγαπᾶμε ὅπως εἶναι. Θέλουμε νά τά κάνουμε ὅπως ἐμεῖς νομίζουμε ὅτι
πρέπει νά εἶναι. Μά ὁ ἐαυτός μας, πού εἶναι δικός μας, καί δέν μποροῦμε ἤ δέν
θέλουμε νά τόν διορθώσουμε. Ὤ μά εἶναι δυστυχία αὐτή ἡ ἀγάπη καί ὄχι εὐτυχία. Αὐτή
ἡ ἀγάπη εἶναι ἀρρωστημένη, μικρόψυχη, ἀγάπη ὑπολογισμοῦ, ἀξιολύπητη καί ἀξιοθρήνητη.
Βασανίζεται καί δέν ἐλευθερώνει, ταλαιπωρεῖ καί δέν ἀναπαύει. Μιά ἀγάπη ἀνυπόμονη,
ἀπαιτητική καί βιαστική κουράζει. Δέν ἔχει στοργή, εὐαισθησία, εὐγένεια,
καλοσύνη καί συμπάθεια. Κρίμα. Ἡ ἀγάπη δέν εἶναι ποτέ φορτική,