Αρκετά
χρόνια πριν, αγαπημένα μου παιδιά, στο Μοναστήρι της Παναγίας της Ντουραχάνης
κοντό στα Γιάννενα, γνώρισα τον ιερομόναχο πατέρα Αθανάσιο, που ήταν τότε
λαϊκός και λεγόταν Σωτήρης Χατζής. Η ιστορία του μου έκανε μεγάλη εντύπωση και
ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας, όπως την άκουσα από το στόμα του: «Άρχισα να
μαζεύω παιδιά που δεν είχαν τη δυνατότητα ακόμη και να παίξουν. Νοίκιασα μια
αίθουσα, για να παίζουν και να διαβάζουν. Σ’ ένα σπίτι με δυο δωμάτια και
κουζίνα έβαλα έξι παιδιά!».
Άλλοι
μου είπαν και τη συνέχεια:
«Τα
παιδιά αυτά έγιναν σπουδαίοι επιστήμονες και επιχειρηματίες, αλλά δεν ξέχασαν
ποτέ τον άνθρωπο που τα φρόντισε. Σήμερα, βοηθούν και υποστηρίζουν το κοινωνικό
έργο του πατέρα Αθανάσιου, τον οποίο αγαπούν και σέβονται.
Απ'
όλα, όμως, όσο άκουσα μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε το εξής περιστατικό:
Κάποιο
βράδυ, μερικά από τα μεγαλύτερα παιδιά, που ήταν συνηθισμένα -μέχρι πριν τα
περιμαζέψει- να γυρίζουν ελεύθερα από δω κι από κει, αποφάσισαν να μην
επιστρέφουν στο σπίτι την προκαθορισμένη ώρα, αλλά